In de kijker

In de kijker

Regelmatig vullen we ons documentatiecentrum aan met nieuwe aankopen.

We stellen je graag volgende boeken voor:

Met de diagnose jongdementie verdwijnen alle zekerheden. In de plaats van werk, sociaal leven en toekomstplannen komen angst, schaamte en isolement. Maar hoeft dat zo te zijn? Zijn uitdagingen bij jongdementie nog realistisch?

Drie mensen met jongdementie en hun partners namen de handschoen op en kozen voor een gezamenlijk avontuur in de Himalaya. Ze vertellen het verhaal dat achter jongdementie schuilgaat. Omdat ze meer zijn dan die aandoening alleen. Omdat ze stevige stappen willen zetten voor de geest en een veelomvattender beweging. Een beweging waarbij mensen mét en zonder dementie samen optrekken en in elkaar een bondgenoot vinden om grenzen te verleggen.

 

Journalist Erik Zwiers mocht twee jaar lang zes mensen met dementie dagelijks volgen. Ze
vertellen hoe zij vorm proberen te geven aan hun veranderende leven en leggen Zwiers vragen voor over de maatschappelijke tegenwerking die hen ten deel valt. Dit leidt tot onbegrip, pijn en verdriet. Maar ze ook laten zien dat de oplossing ligt in samen doen. Hoe vanzelfsprekend is onze verbondenheid? De kloof tussen mensen die succesvol zijn en zij die niet meer mee kunnen komen wordt groter. Wat is dan de betekenis van een dementievriendelijke samenleving? En vooral, hoe komen we daar?
Hierover spreekt Zwiers met o.a. staatssecretaris Martin van Rijn, de Vlaamse minister Jo Vandeurzen, professor Dirk De Wachter, professor Anne-Mei The en diverse sociale ondernemers die met maatschappelijke vernieuwing en technologische innovaties een bijdragen willen leveren aan een betere kwaliteit van leven voor mensen met dementie.
Dat geeft een verhelderend beeld, want zo wordt duidelijk dat in de context van zorg en beleid de vragen van mensen met dementie vaak dilemma’s zijn en dat onze samenleving vaak geen sluitende antwoorden biedt voor mensen met dementie.
Juist het perspectief van de mensen met dementie die in “Zolang ik er ben” uitvoerig aan het woord komen, legt bloot waar zij behoefte aan hebben en wat hen kwaliteit van leven biedt. En dat maakt “Zolang ik er” ben interessant voor iedereen die in zijn omgeving met dementie te maken heeft.

 

Niet enkel in zorgorganisaties, maar ook bij de politie staat men stil bij de gevolgen van een vergrijzende samenleving en dementie en kunnen politiemensen gevormd worden vanuit een persoonsgerichte blik op dementie.

Wanneer het misgaat, moeten personen met dementie en hun mantelzorgers kunnen rekenen op een snelle interventie, een begripvolle houding van hulpverleners en een behouden thuiskomst.

De brochure geeft iedereen binnen het politiekorps en de zorgvoorzieningen een leidraad om samen te werken aan een efficiënt dementiebeleid.