Brief van Lieve

Ieper, 21 maart 2012

HELP, IK WEET DAT IK VERGEET.

foto-lieve-1Men zegt dat de bedrading van mijn computer onherstelbaar beschadigd wordt. Daardoor gaat mijn bibliotheek onherroepelijk dicht. Gisteren is niet meer en plannen voor morgen is onmogelijk. Het enige haalbare is NU!

De gevolgen zijn niet min. Ik help je graag, maar zeg me wat en hoe ik het moet doen. Koelkast, kleerkast en tafelbestek worden geheimzinnige dingen en schakelaars zijn onvindbaar. De wegen binnenshuis hebben geen wegwijzers en de gelaatstrekken van zovelen die ik liefheb gaan geruisloos verloren.

In mijn beste momenten zie ik soms mistige, losse, moeilijk te vertellen flarden over rustig bouwen aan geluk met man en kinderen, het beheer van huis en tuin, mijn naaiwerk, voorzitter van K.A.V., voorlezer in de kerk, barhouder en kamerbezoek en rolwagenwerk in R.V.T.-Zonnelied, en zoveel méér.

Ik ben dus minder bezig met de zorgen van de dag, maar misschien juist daardoor geniet ik soms te meer van mijn klein resterend wereldje: ik zie veel soorten groen in de bomen, de kleuren in de bladval, de landschappen, de mooie gebouwen, muziek, zang en dans in TV of elders, en de bloemen in de graskant.

Omdat ik uit ervaring weet hoeveel zorg van doen is om een kwijnende plant overeind te houden passen dankwoorden voor zoveel moois dat we nu nog samen mogen beleven, en voor zoveel onmisbare hulp in een moeilijke periode: voor de was en de plas en de kuis en het vullen van de diepvriezer.

En wanneer ik mijn voorschoot laat ombinden om mijn soep te eten ben ik soms verdrietig om wat ik verlies, maar ik ben veilig omringd, heb geen pijn en kan nog stappen.

Ik heb het gevoel dat in het dorp, en elders, een aantal mensen, om begrijpelijke redenen en ongewild, me een beetje mijden, maar dat hoeft niet. Ik ben niet levensmoe, kan nog hartelijk lachen, en agressie is er niet bij, integendeel! Ik kan positief uit de hoek komen en de toekomst van de kleinkinderen ligt me nauw aan het hart. Mijn boodschap aan hen is ‘moeilijk gaat ook en never give up!’.

Ik wilde je wat vertellen over mijn gevoelens nu de grond over mijn voeten wegzinkt. Ik ben bijzonder dankbaar voor een knuffel en een schouderklopje. Blijf bij mij en kom desnoods even mee in de verwarring, met kortere zinnen, wat trager en een beetje luider. Plezant is wanneer een gesprek nog even in mijn richting komt.

Op mijn lange terugreis werk ik moedig aan een jarenlang afscheid en een groeiende eenzaamheid.

Wees er van overtuigd dat ik u allen innig liefheb!

Moeke, Oma Ieper, Tante Lieve, Lieve Santy